Kobieta kobiecie wilkiem

Kobieta kobiecie oczy wydrapie, włosy wytarga, a i stosu najdroższych ciuchów podpalić nie omieszka (choć u mnie byłoby z tym ciężko, zważywszy na fakt zminimalizowanej przestrzeni szafy i zawartości proporcjonalnej do jej wielkości). Kobieta kobiecie podstawi nogę, złamie obcas, a czasem nawet drugą połówkę wyrwie, tylko po to, by inna miała gorzej. No ale właściwie, dlaczego, po co, w jakim celu? Dlaczego MY, płeć piękniejsza, która winna kierować się wedle cnotliwych zasad zniewieściałych dusz, tak często kierujemy się uczuciem nienawiści wobec siebie nawzajem? Dlaczego kobieca solidarność istnieje tylko na filmach, w książkach, czy też artykułach kobiecych pisemek, gdzie możemy naczytać się o romantycznych doznaniach autorek artykułów? Dlaczego patrzymy krzywym wzrokiem na panie przechodzące obok nas na ulicy? Dlaczego nienawidzimy dziewczyn wysyłających sms'y do naszych lubych? Dlaczego nasza dusza nie cieszy się razem z innymi, szczęśliwie zakochanymi dziewczętami? Dlaczego przepełnione jesteśmy zazdrością widząc szczupłą kobietę, pędzącą chodnikiem, za którą spogląda się rzesza przystojnych mężczyzn (i tych mniej również), pięknie ubraną, z boskim uśmiechem, gustownym makijażem i co więcej, zajadającą się dajmy na to słodką muffiną, w momencie gdy my same musimy liczyć każdą jedną kalorię i spowiadać się przed samą sobą z każdego jednego posiłku? Dlaczego kobieca egzystencja jest tak skomplikowanym biegiem wydarzeń, opartym na fundamencie nieokreślonej i bliżej nie zbadanej zazdrości, która nijak ma się do bytu każdej jednej jednostki, albowiem nie wnosi w nasze życie nic poza przykrymi myślami, doznaniami i refleksjami? Odpowiedź jest jedna, jasna, klarowna i zapewne dla wszystkich logiczna. BO FACET. To ile w stanie jest zrobić dla płci przeciwnej kobieta, może zrozumieć tylko ona sama. I nie chodzi tu o desperacki akt zdobycia na siłę mężczyzny, ażeby mieć w czyje ramiona wtulić się zimnym wieczorem czy też kolana, które w parku służą za najwygodniejsze miejsce na ziemi. Po prostu trzeba spojrzeć prawdzie prosto w oczy i dostrzec, że mężczyzna w życiu kobiety jest NAJWAŻNIEJSZY (zapewne skazałam się tymi słowami na stos, szubienicę, tudzież hejterstwo, ze strony zagorzałych feministek, ale zdania nie zmienię, a nawet wręcz przeciwnie-powtórzę. Mężczyzna w życiu kobiety jest najważniejszy). Bo drogie panie, jaki smutny byłby nasz los, gdyby nie szczere uśmiechy naszych panów, dżentelmeńskie gesty z ich strony (takie tam "panie przodem"), czy też różnego rodzaju, typowo męskie zachowania, które są podporą dla kobiecego bytu (dajmy na to odwożenie do domu). W obliczu tych słów, zrozumiały jest wstęp mojego wywodu, o nienawiści kobiet do kobiet. Dążymy do celu po trupach. Facet musi być nasz, nawet jeśli ma to kosztować łzy, płacz i zgrzytanie zębów naszej koleżanki. Taki los. Kobieta wredną istotą jest, zdolną do wieeeeeeeelu, niekoniecznie pozytywnych rzeczy. Przynajmniej ja.

I wcale nie napisałam tego, będąc przepełnioną niechęcią do osoby, której nigdy nie poznałam. Gdzieżby tam! Przecież ja i zazdrość (dajmy na to o smsy), to dwie różne, dalece odległe od siebie światy! O zgrozo, przecież ja jestem przepełnioną miłością do świata całego, niewiastą, która tylko nienawidzi połowy globu, oj tam.