Z facetami jest jak z cząsteczkami nuklearnymi. Wiesz, że są, ale nie wiesz gdzie, nie wiesz po co i nie wiesz właściwie nic więcej na ich temat, aniżeli tego, że są, istnieją i najprawdopodobniej mają się dobrze. Jak widać za dobrze. Mowa oczywiście o facetach, ale tych prawdziwych. Takich, których ramię może służyć zniewieściałej panience jako opoka przed złem otaczającego świata. Takich, których uśmiech sprawia, że każdy dzień staje się piękniejszy. Takich, których uśmiech jest powodem, dla którego rano wstaje się z łoża (dajmy na to czerwonego) i pragnie się biec w kierunku ukochanej twarzy. Takich, którzy samą swoją obecnością doprowadzają do mentalnego orgazmu niewinne duszyczki, co tu dopiero mówić o czymś więcej. Takich facetów pragną kobiety, ale niestety są one na tej straconej pozycji, bo nie wiedzą gdzie ich szukać. I nie mają na to wpływu rzekomo ograniczone horyzonty umysłowe płci piękniejszej, czy też humanistyczne umysły, które nie potrafią swoim zasięgiem objąć definicji cząsteczki nuklearnej. Po prostu w erze skomercjalizowanego spojrzenia na świat prawdziwy facet zaczął zanikać, ba! Dziewczyna, która będzie mieć okazję, by ów osobnika spotkać, może uznać się za szczęściarę. Nie mówię już nawet o fakcie bycia z takim mężczyzną, bo to już całkowite apogeum szczęścia i można wtedy powiedzieć, że do bycia spełnioną kobietą, nie potrzeba nic więcej. Choć może to płytkie z mojej strony, oceniać szczyt kobiecych możliwości, po fakcie posiadania mężczyzny, czy też jego braku, ale takie są fakty. Współczesne kobiety, czy tam dziewczyny w okresie pokwitania (po dzisiejszych wykładach dowiedziałam się, że niestety z tym różnie bywa) skazane są na samą teoretyczną wiedzę w zakresie zarówno fizyki i cząstek elementarnych, jak i prawdziwych mężczyzn. Jednakowoż co nam biednym, wyalienowanym duszyczkom po samych słowach czy też przypowieściach na temat wspaniałości prawdziwych mężczyzn, kiedy same wybiegamy marzeniami w daleką przyszłość z nadzieją, że takowych na swojej drodze spotkamy. Jednak nie ma nic bardziej mylnego. W momencie kiedy spotkamy kolejnego fajnego kolegę, z fajnym uśmiechem, fajnym głosem, fajną klatą, boskim wizerunkiem po wyjściu z wody, czy też fajnymi dłońmi, to winnyśmy się domyślać, że coś się dzieje! Prędzej czy później ów fajność zacznie zanikać. Pojawią się smutki, płacze, dzikie katusze własnych myśli i tortury niewinnego pluszaka, a wszystko przez to, że facet znów nie okazał się facetem na miarę mężczyzny idealnego. 

Koniec i bomba, a kto się zakochał, ten trąba!